است ؛ چه ، وقتى شك كنيم كه آيا بر زن لازم است كه فرج را از نطفهء غير نيز حفظ كند ، اگر به عموم آيه تمسّك كنيم ، تمسّك به عام در شبههء مصداقيّه لازم مىآيد ، كه در علم اصول فقه بطلان آن اثبات شده است . وجه چهارم : باز هم بر فرض كه از آيهء شريفه عموم حفظ را استظهار كنيم ، به قرينهء سياق آيه و فقرهء قبل از آن ، كه مىفرمايد : « قُلْ لِلْمُؤمِنات يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنّ » مىفهميم كه آيهء شريفه ظهور دارد در حفظ فرج از غير ، يعنى در رابطه با غير بايد حفظ فرج كند و اين حفظ ، نسبت به نگاه غير و مقاربت نامشروعِ غير عموميّت دارد . امّا در جايى كه خود زن نسبت به فرج خود كارى انجام دهد ، آيه ساكت از آن است . مثلًا خود زن نطفه‌اى كه براى مرد اجنبى است را در فرج خود داخل كند ، ظاهر آيه شامل آن نمىشود . وجه پنجم : در برخى از رواياتى كه در تفسير اين آيه شريفه وارد شده است ، امام عليه السلام مقصود از فرج را در اين آيه مشخص كرده و فرموده در هر كجاى قرآن كه كلمهء فرج آمده باشد ، مقصود زنا است ، جز اين آيه ، كه در آن مقصود نگاه كردن است . در اين صورت ، اين آيهء شريفه ، به اولويّت قطعيّه ، زنا را نيز بر زن حرام مىداند ، امّا مقام ما معلوم نيست از مصاديق آيه باشد . براى بررسى هر چه بيشتر اين مطلب روايات وارد شده در تفسير اين آيهء شريفه را مورد بررسى قرار مىدهيم . اين روايات در سه موضع آمده است . روايت نخست : مرسلهء شيخ صدوق در من لا يحضره الفقيه . وَسُئِلَ الصَّادِقُ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ : « قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ